سـامـِر

ای تقدیر!

فضا را برویم بگشا

تا برای جامعه ی بشری کاری کنم

تا این آتش پاک که مرا به تب می آورد

بیهوده تباه نشود.

من شعله ای آسمانی در دل دارم

که هر قطره ی خون خود را در رگهایم می جوشاند.

هر ضربه ی قلبم نیایشی است

برای خوشبختی جهان.

می خواهم یک روز بتوانم آرزویم را بگویم

نه تنها با حرف میان تهی، بلکه با کار خود

هر چند که پاداش کار من، یک جُلجُتای^[1] تازه و یک صلیب تازه باشد.

مردن به خاطر آسایش تمام مردم!

چه خوش و چه زیباست

خوش تر و زیبا تر از تمام لذات

در سراسر یک عمر بی حاصل و بیهوده

بگو ای تقدیر !

که چنین مرگی خواهم داشت، مرگی مقدس.

در این صورت من با دست های خود خواهم ساخت

صلیبی را که بر آن میخکوب خواهم شد.

از شدت ناراحتی گریه می کرد.

چند ساعت قبل مادرش یه 50 تومنی داده بود بهش تا باهاش نون بخره. اما حالا ۵۰ تومنی رو گم کرده بود. نمی دونست جواب مادرش رو چی بده. چطوری بهش بگه پولش رو گم کرده؟!

حتماً مادرش باز فکر می کرد با پول نون شکلات خریده ... اگه چند ماه قبل بود، حتماً می خندید و می گفت: « اَی شیطون! » و باز بهش پول می داد تا نون بخره، اما حالا اوضاع فرق می کرد، باباش دیگه نمی تونست کار کنه و تو خونه افتاده بود. حالا دیگه یه یقرونی هم برا مادرش مهم بود. اینو خود مادرش گفته بود. دلش می خواست آب می شد می رفت تو زمین، زمین دهن باز می کرد و قورتش می داد. یا از آسمون یه عقاب می اومد و می گرفت، می بُردش بالا، جایی که دیگه برگشتی نداشته باشه. دلش می خواست می مرد. اما اینا همش یه کابوس، نه، یه رویا بود.

چاره ای نداشت. گریون روونه ی خونه شد. آماده ی سرزنش ها و گریه های مادر شد.

■

زن در تمام این مدت پسر را نگاه می کرد. جستجویش را می دید. حتی می دانست به دنبال چه می گردد...!

پسر که رفت، 50 تومنی را به مرد سیگار فروش داد، پکی به سیگار زد و دودش را با ولع فرو داد.

همیشه تویی که می روی                 همیشه منم که می مانم

همیشه تنها و سرگردان                      همیشه آشنا با غم

به روزگار کودکی                                به دور چرخ فردا            

به عشق ، به روز ، به دنیا                         من حسرتم

من موج خاموشی                                من صدای دریا             

به کف به ماسه  به شن                        بر سنگ می کوبم

آرام چون جنگل                                  غمگین چون خورشید

روان چون باران                                     سنگین چون کوهم

تو اما خسته                                     بر من می کنی تکیه

من دستی به خاک                            من دستی به اوج           

تا تو باشی با من                               مغرور چون رودم

تنها تو می روی                                 تنها من می مانم            

مردن آسان است                              زان سان می گریم

                 مردن آسان است

                                                زان سان می گریم

این درد من است که می تازد

                 بر رگ های خونینِ هزار اندیشه ام

                                            به سوگ نور می بارم

                              آرام تر از هر ، من

خواب

         خواب

خواب

                                    ***

چگونه قلب را می درد

                                           چگونه درد را می نهد

                           چگونه باز

چگونه باز

                                       می بازد سنگم شیشه ام را

                                ***

من آتشم اینک

                                    من شرر

                                                           من گـُر

                         من فریاد می کارم

                                          من خواب می خواهم

ابـد تا ابـد

                        به درد می نــازم

                                            نـفـس هـر نـفـس